HOMEOVER ONSDE REUZENVERSCHRIKKERVLOGELEDUCATIECONTACT

BOVEN
WATER

MUZIEKTHEATER
Post voor Vlogel
Weet je dat ik wel één dag Vlogel zou willen zijn?
Waar woon je in Noeka's buik?
Post voor Vlogel
Kan jij backflips maken?
Hoe kun je weer rustig worden als je boos en verdrietig tegelijk bent?
Post voor Vlogel
Waar kom je vandaan?
Wil je bij mij een kopje thee drinken?

VLOGEL


Een kinderopera over een meisje met een verennest in haar buik


Een coproductie met
Theater aan het Vrijthof, Maastricht


VLOGEL vertelt over de zevenjarige Noeka en haar doodzieke papa. We zien ze samen in het grote bed. Met gesprekken over nieuwe bergschoenen, de kijkdoos, en waar je blijft als je voor altijd weg bent. Er zijn scènes met de ontwapenende Vlogel, die een nest blijkt te hebben in Noeka’s buik.

Ik ben bang in het donker. Elke avond hoop ik op in slaap vallen, op mooie dromen. Ik had laatst wel een rare. Ik droomde dat ik aan de binnenkant van mezelf, het laddertje van mijn eigen ribben nam. Rib voor rib daalde ik af. Ik voelde warmte van beneden, keek omlaag. Dat moest m’n buik zijn. Zacht verlicht, alsof er lampionnen brandden. Op de bodem lag een dik pak kleurige veren. Hopla, ik liet me zo vallen!

Vlogel biedt troost en durf. Noeka bezoekt hem geregeld in haar verenbuik. Maar we zien ze ook samen buitelen door de lucht. Op zoek naar een plek waar Noeka papa zou kunnen ontmoeten als hij er niet meer is.

VLOGEL is een verhaal over (willen) vasthouden en (moeten) loslaten en over het belang van die ijzersterke, fragiele verbeelding.

Tekst: Alice Zwolschen
Muziek: René Veen
Vormgeving: Sanne Puijk
Regie: Nynke van den Bergh
Cast: sopraan: Bibi Ortjens, tenor: Erik Slik, bariton: Jokke Martens
Ensemble: viool: Theo Carpentier, (bas)klarinet: Gerard Romero Giralt,
cello: Heidur Bjarnadottir, piano: Michelle Lynne
Lichtontwerp: Martin Jan Gaasbeek
Techniek: Merijn Smals
Voor: 6+

Stichting
Boo
"Vlogel raakt, of je nou kind bent of een groot mens. Het zingen maakt het verhaal voor mij lichter."
"Heb twee maal een traantjes weggepinkt, terwijl ik dat nooit doe tijdens een voorstelling."
"Soms komen er pareltjes op mijn pad, die de mogelijkheid bieden mijn kennis en ervaring op het gebied van trauma op een geheel andere wijze aan te wenden.
Samen met regie en spelers/muzikanten hebben we stil gestaan bij thema's als verlies, afscheid en dood, wat is trauma, hoe leeft trauma zich uit in het lichaam, wat is veerkracht, wat zijn hulpbronnen en hoe om te gaan met intense emoties in het dagelijks leven, alsook tijdens/na de voorstelling. Het resultaat van zowel de voorstelling als het 'Doosje Veerkracht' is er één om trots op te zijn!"